‘Achter gesloten deuren’
aanpak/methode 2010

Wanneer je vanuit de Prinsenhoeven de Hoogvensestraat inkijkt valt je gelijk iets op; het feit dat alles hier opvalt.

 
Geen enkel huis ziet er hetzelfde uit, met geen enkel raam op dezelfde plaats en allen een andere voordeur lijken het maar eenlingen die hier wonen. De meeste van de huizen bestaan uit een begane grond met waarschijnlijk woonkamer en keuken, een bovenverdieping met te verwachten twee slaapkamers en een badkamer, en een kleine zolder onder een schuin dak. In de meeste huizen zullen dus tussen de twee en de vijf mensen wonen. Al hoewel, er staan ook enkele huizen tussen met een volledige zolder waardoor er in de Hoogvensestraat nogal wat hoogteverschil te zien is, als relif in een berglandschap. In deze straat wonen gezellige creatieve mensen die graag laten zien wat ze in huis hebben door hun deur te schilderen en de vensterbank vol pluralia te zetten. Deze hierdoor enigszins rommelig uitziende straat ook mede door de oneffen stenen weg- lijkt toch voor ieder hier een vredig thuis in de chaos van verschillen. De buren vinden het helemaal niet erg dat ik mijn voordeur paars verf.
Wandelend door de Hoogvensestraat valt me op dat van sommige buren de voordeuren bij elkaar matchen. Om te laten zien dat ze bevriend zijn? Om in de straat nog wat orde aan te brengen? Of was bij de Gamma hun oog toevallig op dezelfde deur gevallen? Maar dan wel een ander kleurtje, we zijn toch niet helemaal hetzelfde, We zijn wel creatief hoor.
Zo zegt de keuze van een voordeur dan ook meer dan je denkt. Met een kobaltblauwe chique deur met houtsnede en glas-in-lood straal je toch zeker elegantie en rijkdom uit. Bij een oranje, strakke deur zonder allerlei poespas denk ik gelijk aan een artistiek koppel dat net hun eerste huisje heeft gekocht, hierbij nogal kibbelde over de kleur van de voordeur en dan toch maar voor oranje koos omdat niemand anders in de Hoogvensestraat dat had. Helaas zie ik al die tijd dat ik hier rondloop geen enkele bewoner naar buiten komen, dus geen enkel van mijn gissingen kan bevestigd of ontkracht worden. Dan valt mij een deur op die als het ware zegt; komt gezellig binnen voor een kop thee! Door het grote glazen raam lijkt het alsof ik zelfs al binnen sta. De sneeuwwitte kozijnen stralen frisheid en vriendelijkheid uit. Toch doet er niemand open.
Aan de overkant nu zie ik een deur met een tamelijk groot raam met daarop een raamsticker. Of is het een echte glas inkerving? Omdat het raam zo enorm spiegelt kan ik er helaas geen duidelijke foto van maken. Het is in ieder geval een afbeeldingen van een schip. Zou hier in een zeeman wonen? We zijn immers in de Pius-haven Of een piraat, of iemand met voorouders bij de VOC? Het ziet er zeker avontuurlijk en indrukwekkend uit, toch ook een tikkeltje angstaanjagend door de woeste zee. Wat een ideen krijg je toch alleen al bij het zien van iemands voordeur.
Waarom zouden deze deuren nu zo anders zijn? Zouden de buren elkaar niet mogen, of zouden ze juist tijdens een gezellige buurtbarbecue hebben afgesproken maar ieder de eigen gang te gaan? Een kleine deur, bescheidenheid, of een grote deur: HIER woon ik. Een deur markeert immers de overgang tussen het publieke, de straat, en het private binnen in huis. De overgang en hiermee de scheiding tussen wij en zij is voor sommigen erg belangrijk, voor anderen niet zo. Laten we een hoge heg planten, of is een tuinhekje al genoeg?



Meest merkwaardig nog is nummer 54, die het liefst wil dat er helemaal niemand binnenkomt.
Zou er bij de keuze van een deur ook nog gekeken worden naar praktisch nut? Sommige deuren hebben ook nog een opstapje, een betonnen blok vr de deur als een trede van een trap. Voordat je binnenkomt moet je eerst hier overheen, alsof je iets hogers binnentreed. Of puur zodat na een fikse regenbui je huis niet onderloopt met water na het openen van de deur?
Nog een belangrijk aspect bij de keuze van een deur is de plaats van de brievenbus. In de Hoogvensestraat lijken de ideen hierover sterk uiteen te lopen. Waar de n rekening houdt met de postbode en de brievenbus op buik-hoogte heeft geplaatst, besluit de ander deze te plaatsen waar normaal het kattenluikje te vinden is. Om variatie aan te brengen kan je dan ook nog kiezen voor een verticale brievenbus, of een brievenbus apart van de deur zodat bij het op de deurmat vallen van de post deze niet gelijk door de hond wordt verscheurd. Ik denk trouwens ook dat veel bewoners van de Hoogvensestraat een huisdier hebben, je kunt hier dan ook gezellig met de hond langs het water wandelen. Ook denk ik dat er best wel wat gezinnen met kinderen wonen omdat er een leuk speeltuintje te vinden is op de hoek van de Sint Jozephdwarsstraat. Door de groene omgeving van de Pius-haven waait een frisse wind waardoor het haast lijkt alsof je je mijlen ver van het stadscentrum begeeft.


 Ilse Klaassen
01-04-2010

reageer op deze tekst
meer weten over semiotiek?


 
 Anne Walda
over de Casper Houbenstraat

 Jill Hagen
over de Vendeliersstraat

 Karin van den Driesche
over de Piushaven

 Lies Geven
over de Betuwestraat

 Marieke Hopman
over de Van Hessen Kesselstraat